وقتی بچه ای و پدر و مادری داری که هردو شاغلن محال ممکنه که توی رویاهات یه زن مدیر یا یه مرد کیف به دست با پرستیژ نشی. محال ممکنه دلت نخواد مثل اونا باسواد بشی . نه حالا در حد اونا باید بیشتر از اونا مدرک بگیری. اصلا محال ممکنه اونا برات الگوی خوبی برای شغل یا درآمد باشند. چون مدام داری سرکوفتشون میزنی که چرا اینجوری کار می کنن؟ چرا حقوقشون کمه ؟ چرا چندجا بیشتر فعالیت نمی کنند وچرا و چرا و چرا؟

بچه ها تا زمانی که خودشون بزرگ نشدن و تو مسیر یکنواخت دانشگاه- فارغ التحصیلی- بیکاری- و اشتغال نیفتادن هیچوقت نمی فهمند که چقدر سخته توی این مملکت شرافت اخلاقی رو حفظ کرد و پا رو از اصول تعریف شده اخلاقیات اینورتر نذاشت.خیلی سخته توی این مملکت بتونی با انگیزه هر روز صبح بلند بشی و به فکر خدمت باشی چون به هزاران دلیل می تونن انگیزه- اشتیاق- فکر نو و خلاقیت رو ازت بدزدند.

اینجا خیلی راحت تر از اونی که من می نویسم و یا تو می خونی می تونی رشوه بدی تا کارت بیفته رو غلتک. اینجا خیلی راحت تر از اونی که بتونی تحمل کنی از یه کارگر زن 12 ساعت بیگاری میکشن و هر دو ماه در میون علی الحساب 70 تومان میدن. اینجا خیلی راحت تر از اونی که بشه درک کرد اونقدر بیکار محتاج ریخته که برای چندرغاز حاضر هر خرحمالی رو به تنش بخره و از حقش دفاع نکنه. اینجا جایی که یه کارگر میتونه اونقدر هوشمندانه کار دستگاه رو مختل کنه که کارخونه یه روز از کار بیفته وکارفرما نفهمه از کجا خورده.اینجا جایی که به من پیشنهاد مدیریت کارخونه بحران زده  رو میدن با ماهی 500000 تومان ولی نصف نصف بخاطر حق مشاوره. اینجا هر روز که راه میری باید مراقب باشی کسی زیر آبت رو نزنه- کسی چوب تو آستینت نکنه- کسی حقت رو ازت نگیر- اینجا همه کارگرا باهم می جنگن. برای ماهی 90000 تومان.

 اینجا کارخونه ماست.

پ.ن1: جهت بازدید از نمایشگاه بین المللی صنایع غذایی مسئول فنی های کارخونه های رشت رو اوردن تهران. ماهم که رگ و ریشه مون به برادران رایت میچسبه چتر رو پهن کردیم رو این ابر شهر و کمی تا قسمتی تفریح کردیم.

پ.ن2: دیروز دوستی به من توصیه کرد گاهی وقتها خودم رو به حماقت خودخواسته بزنم تا کمتر عذاب بکشم. کسی می تونه چند روش خوب برای ندیدن خیلی چیزها. نشنیدن خیلی حرفها- و یادآوری خیلی از خاطرات به من معرفی کنه؟؟؟

 تابعد...